ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ

ਅੰਤਿਕਾ

ਅੱਖਰ

ਫੁਟਨੋਟ

ਹਵਾਲੇ


Play button

1915 - 1916

ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ



ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਮੁਹਿੰਮ ਸੀ ਜੋ 19 ਫਰਵਰੀ 1915 ਤੋਂ 9 ਜਨਵਰੀ 1916 ਤੱਕ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ (ਆਧੁਨਿਕ ਤੁਰਕੀ ਵਿੱਚ ਗੇਲੀਬੋਲੂ) ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਸੀ। ਐਨਟੈਂਟ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ , ਫਰਾਂਸ ਅਤੇ ਰੂਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਓਟੋਮੈਨ ਸਾਮਰਾਜ , ਕੇਂਦਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਓਟੋਮੈਨ ਸਟ੍ਰੇਟਸ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਲੈ ਕੇ।ਇਹ ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਨੋਪਲ ਵਿਖੇ ਓਟੋਮੈਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬੰਬਾਰੀ ਲਈ ਬੇਨਕਾਬ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦੇਵੇਗਾ।ਤੁਰਕੀ ਦੇ ਹਾਰਨ ਨਾਲ, ਸੁਏਜ਼ ਨਹਿਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗੀ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਸਾਗਰ ਰਾਹੀਂ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਗਰਮ-ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਲ ਭਰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਪਲਾਈ ਰੂਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।ਫਰਵਰੀ 1915 ਵਿੱਚ ਦਾਰਡੇਨੇਲਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਲਈ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫਲੀਟ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰੈਲ 1915 ਵਿੱਚ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ 'ਤੇ ਇੱਕ ਉਭਾਰੀ ਲੈਂਡਿੰਗ ਦੇ ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ। ਜਨਵਰੀ 1916 ਵਿੱਚ, ਅੱਠ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਗਭਗ 250,000 ਮੌਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨੀ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰ ਫੋਰਸ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਸੀ।ਇਹ ਐਂਟੈਂਟ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਓਟੋਮੈਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਸਪਾਂਸਰਾਂ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਐਡਮਿਰਲਟੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਲਾਰਡ (1911-1915), ਵਿੰਸਟਨ ਚਰਚਿਲ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹਿੰਗੀ ਮੁਹਿੰਮ ਸੀ।ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਓਟੋਮੈਨ ਜਿੱਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ.ਤੁਰਕੀ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਪਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਟੋਮੈਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮਾਤ ਭੂਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੰਤਮ ਵਾਧਾ।ਸੰਘਰਸ਼ ਨੇ ਤੁਰਕੀ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਅੱਠ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਤੁਰਕੀ ਦੇ ਗਣਰਾਜ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਮੁਸਤਫਾ ਕਮਾਲ ਅਤਾਤੁਰਕ, ਜੋ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਕਮਾਂਡਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਥਾਪਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ;25 ਅਪ੍ਰੈਲ, ਲੈਂਡਿੰਗ ਦੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ, ਨੂੰ ਐਂਜ਼ੈਕ ਡੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫੌਜੀ ਹਤਾਹਤ ਅਤੇ ਸਾਬਕਾ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯਾਦਗਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਯਾਦ ਦਿਵਸ (ਆਰਮਿਸਟਿਸ ਡੇ) ਨੂੰ ਪਛਾੜਦਾ ਹੈ।
HistoryMaps Shop

ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਜਾਓ

Play button
1914 Nov 5

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਓਟੋਮੈਨ ਦਾ ਦਾਖਲਾ

Black Sea
3 ਅਗਸਤ 1914 ਨੂੰ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਰਾਇਲ ਨੇਵੀ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤਣ ਲਈ ਦੋ ਓਟੋਮੈਨ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਓਟੋਮੈਨ ਡਰੇਡਨੌਟ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਇਸ ਐਕਟ ਨੇ ਓਟੋਮੈਨ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵਾਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਲਈ ਭੁਗਤਾਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੇ ਓਟੋਮੈਨ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ।ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਓਟੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਦਾਖਲਾ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਇਸਦੀ ਨੇਵੀ ਦੇ ਦੋ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦੇ ਗਏ ਜਹਾਜ਼, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਜਰਮਨ ਮਲਾਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਏ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਰਮਨ ਐਡਮਿਰਲ ਦੁਆਰਾ ਕਮਾਂਡਰ ਸਨ, ਨੇ 29 ਅਕਤੂਬਰ 1914 ਨੂੰ ਰੂਸੀ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਚਨਚੇਤ ਹਮਲਾ, ਬਲੈਕ ਸੀ ਰੇਡ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਰੂਸ। ਨੇ 1 ਨਵੰਬਰ 1914 ਨੂੰ ਜੰਗ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰੂਸ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਨੇ ਫਿਰ 5 ਨਵੰਬਰ 1914 ਨੂੰ ਓਟੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਓਟੋਮੈਨ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੁਰੰਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।[1] ਓਟੋਮੈਨ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
1915
ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲੈਂਡਿੰਗornament
Play button
1915 Feb 19 - Mar 18

ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਟਰੇਟਸ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ

Dardanelles Strait, Türkiye
17 ਫਰਵਰੀ 1915 ਨੂੰ, ਐਚਐਮਐਸ ਆਰਕ ਰਾਇਲ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੇ ਸਟਰੇਟਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਜਾਸੂਸੀ ਜਹਾਜ਼ ਉਡਾਇਆ।[2] ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਡਾਰਡਨੇਲਜ਼ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾ ਹਮਲਾ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਐਂਗਲੋ-ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਲੋਟਿਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਡਰੇਨਟ ਐਚਐਮਐਸ ਮਹਾਰਾਣੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਨੇ ਓਟੋਮੈਨ ਤੱਟਵਰਤੀ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀਆਂ ਬੈਟਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਦੂਰੀ ਦੀ ਬੰਬਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਆਰਕ ਰਾਇਲ ਤੋਂ ਅੱਠ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬੰਬਾਰੀ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਸੀ ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕਿਸਮ 136, ਬੇਕਾਰ ਸਨ।[3] ਖਰਾਬ ਮੌਸਮ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ 25 ਫਰਵਰੀ ਤੱਕ ਬਾਹਰੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਘਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਖਾਣਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।[4] ਰਾਇਲ ਮਰੀਨ ਨੂੰ ਕੁਮ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਸੇਦੁਲਬਾਹਿਰ ਵਿਖੇ ਤੋਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨੇਵੀ ਬੰਬਾਰੀ ਕੁਮ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਕੇਫੇਜ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਟਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।[4]ਓਟੋਮੈਨ ਬੈਟਰੀਆਂ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬੰਬਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਅਤੇ ਸਟਰੇਟਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜੇ ਗਏ ਮਾਈਨਸਵੀਪਰਾਂ ਨੂੰ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਚਰਚਿਲ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ, ਐਡਮਿਰਲ ਸੈਕਵਿਲ ਕਾਰਡਨ, ਉੱਤੇ ਫਲੀਟ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਦਬਾਅ ਪਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।[5] ਕਾਰਡੇਨ ਨੇ ਨਵੀਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਉਲੀਕੀਆਂ ਅਤੇ 4 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਚਰਚਿਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੇਬਲ ਭੇਜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਫਲੀਟ 14 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਸਤਾਂਬੁਲ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।[6] ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਸੁਨੇਹੇ ਦੇ ਇੰਟਰਸੈਪਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਓਟੋਮਨ ਡਾਰਡਨੇਲਜ਼ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੋਲਾ ਬਾਰੂਦ ਖਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।[6] ਜਦੋਂ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਾਰਡਨ ਨੂੰ ਰੀਲੇਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੁੱਖ ਹਮਲਾ 17 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਜਾਂ ਇਸ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।ਕਾਰਡਨ, ਤਣਾਅ ਤੋਂ ਪੀੜਤ, ਨੂੰ ਮੈਡੀਕਲ ਅਫਸਰ ਦੁਆਰਾ ਬਿਮਾਰ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਮਾਂਡ ਐਡਮਿਰਲ ਜੌਨ ਡੀ ਰੋਬੇਕ ਦੁਆਰਾ ਸੰਭਾਲੀ ਗਈ ਸੀ।[7]18 ਮਾਰਚ 1915 ਈ18 ਮਾਰਚ 1915 ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਫਲੀਟ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਰੂਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਦੇ ਨਾਲ 18 ਲੜਾਕੂ ਜਹਾਜ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਨੇ ਡਾਰਡਨੇਲਜ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੰਗ ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੁੱਖ ਹਮਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਟਰੇਟ 1 ਮੀਲ (1.6 ਕਿਲੋਮੀਟਰ) ਚੌੜੇ ਹਨ।ਓਟੋਮਨ ਰਿਟਰਨ ਫਾਇਰ ਦੁਆਰਾ ਸਹਿਯੋਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਾਈਨਸਵੀਪਰਾਂ ਨੂੰ ਸਟ੍ਰੇਟਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।ਓਟੋਮੈਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ, ਦੁਪਹਿਰ 2:00 ਵਜੇ ਤੱਕ "ਸਾਰੇ ਟੈਲੀਫੋਨ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੁਝ ਤੋਪਾਂ ਨੂੰ ਖੜਕਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ... ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਗੋਲੀ ਕਾਫ਼ੀ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ"।[8] ਫ੍ਰੈਂਚ ਬੈਟਲਸ਼ਿਪ ਬੋਵੇਟ ਨੇ ਇੱਕ ਖਾਨ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਦੋ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਲਟ ਗਈ, 718 ਆਦਮੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ 75 ਬਚੇ।[9] ਮਾਈਨਸਵੀਪਰ, ਆਮ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਏ ਗਏ, ਓਟੋਮਨ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਈਨਫੀਲਡ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹੇ।HMS Irresistible ਅਤੇ HMS Inflexible ਨੇ ਖਾਣਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਕੀਤਾ ਅਤੇ Irresistible ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਚਾਲਕ ਦਲ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ;Inflexible ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੁਕਸਾਨਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ।ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਾਰੇ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਭੰਬਲਭੂਸਾ ਸੀ;ਕੁਝ ਭਾਗੀਦਾਰ ਟਾਰਪੀਡੋ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।HMS Ocean ਨੂੰ Irresistible ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ੈੱਲ ਦੁਆਰਾ ਅਯੋਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਾਈਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।[10]ਫ੍ਰੈਂਚ ਲੜਾਕੂ ਜਹਾਜ਼ ਸੁਫਰੇਨ ਅਤੇ ਗੌਲੋਇਸ ਦਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਓਟੋਮੈਨ ਮਾਈਨਲੇਅਰ ਨੁਸਰੇਟ ਦੁਆਰਾ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ।[11] ਨੁਕਸਾਨਾਂ ਨੇ ਡੀ ਰੋਬੇਕ ਨੂੰ "ਜਨਰਲ ਰੀਕਾਲ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਬਚੀ ਹੈ।[12] ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਦੌਰਾਨ, ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼, ਜਰਮਨ ਬੇੜੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਯੋਗ, ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ।ਮਹਾਰਾਣੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ, ਕਮੋਡੋਰ ਰੋਜਰ ਕੀਜ਼ ਵਰਗੇ ਕੁਝ ਸੀਨੀਅਰ ਨੇਵੀ ਅਫਸਰਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਓਟੋਮੈਨ ਤੋਪਾਂ ਦਾ ਅਸਲਾ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਡੀ ਰੋਬੇਕ ਦੇ ਵਿਚਾਰ, ਪਹਿਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲਾਰਡ ਜੈਕੀ ਫਿਸ਼ਰ। ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿੱਤ ਗਏ।ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਟ੍ਰੇਟਸ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਖਰਾਬ ਮੌਸਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[12] ਜਹਾਜਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੁਆਰਾ ਤੁਰਕੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਗਈ।ਦੋ ਸਹਿਯੋਗੀ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਨੇ ਡਾਰਡਨੇਲਜ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਖਾਣਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਵਾਂ ਕਾਰਨ ਗੁਆਚ ਗਈਆਂ।[13]
ਅਲਾਈਡ ਲੈਂਡਿੰਗ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ
ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਭੰਕਾਰ ਸੀ। ©Image Attribution forthcoming. Image belongs to the respective owner(s).
1915 Mar 19 - Apr 19

ਅਲਾਈਡ ਲੈਂਡਿੰਗ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ

Alexandria, Egypt
ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਓਟੋਮੈਨ ਮੋਬਾਈਲ ਤੋਪਖਾਨੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਹਿਯੋਗੀ ਮਾਈਨਸਵੀਪਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਕਿਚਨਰ ਨੇ ਜਨਰਲ ਸਰ ਇਆਨ ਹੈਮਿਲਟਨ ਨੂੰ ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਐਕਸਪੀਡੀਸ਼ਨਰੀ ਫੋਰਸ (MEF) ਦੇ 78,000 ਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਫੋਰਸ (AIF) ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਐਕਸਪੀਡੀਸ਼ਨਰੀ ਫੋਰਸ (NZEF) ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਫਰਾਂਸ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਲਾਈ ਅਧੀਨ,ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।[14] ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਗਠਨ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਸਰ ਵਿਲੀਅਮ ਬਰਡਵੁੱਡ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਆਰਮੀ ਕੋਰ (ANZAC) ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਲੰਟੀਅਰ ਪਹਿਲੀ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ, ਹੈਮਿਲਟਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈਆਂ।ਹੈਮਿਲਟਨ ਨੇ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਕੇਪ ਹੇਲਸ ਅਤੇ ਸੇਦੁਲਬਾਹਿਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਿਨਾਂ ਵਿਰੋਧ ਉਤਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।[15] ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਓਟੋਮੈਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਲੜਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕੀਤਾ।[16]ਹਮਲੇ ਲਈ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟ 'ਤੇ ਲੋਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਰਨਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਦੇਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਮੁਡਰੋਸ ਵਿਖੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰੀਆ ਜਾਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਗੇ। .ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪੰਜ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਚਾਅ ਪੱਖ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ;ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਾਰਚ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਖਰਾਬ ਮੌਸਮ ਨੇ ਲੈਂਡਿੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਸਪਲਾਈ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੈਮਿਲਟਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਦਾ ਸਟਾਫ 10 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਮੁਡਰੋਸ ਪਹੁੰਚਿਆ।ANZAC ਕੋਰ ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਿਸਰ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ 12 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਗ੍ਰੀਸ ਵਿੱਚ ਲੇਮਨੋਸ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਰਚ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਗੜੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਲੈਂਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ 29ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ 7 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਮੁਡਰੋਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ 17 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਇਲ ਨੇਵਲ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਨੇ ਸਕਾਈਰੋਜ਼ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਰਿਹਰਸਲ ਕੀਤੀ।ਅਲਾਈਡ ਫਲੀਟ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫੌਜਾਂ ਮੁਡਰੋਸ ਵਿਖੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੈਂਡਿੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ ਪਰ 19 ਮਾਰਚ ਤੋਂ ਖਰਾਬ ਮੌਸਮ ਨੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ 24 ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਖੋਜ ਉਡਾਣਾਂ ਦਾ ਅੰਸ਼ਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸੰਭਵ ਸੀ।[17]
1915
ਖੜੋਤ ਅਤੇ ਖਾਈ ਯੁੱਧornament
Play button
1915 Apr 25 - Apr 26

ਕੇਪ ਹੇਲਸ ਵਿਖੇ ਲੈਂਡਿੰਗ

Cape Helles, Seddülbahir/Eceab
ਹੇਲਸ ਲੈਂਡਿੰਗ 29ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ (ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਆਇਲਮਰ ਹੰਟਰ-ਵੈਸਟਨ) ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦੇ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਚਾਪ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਬੀਚਾਂ 'ਤੇ ਉਤਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ 'S', 'V', 'W', 'X' ਅਤੇ 'Y' ਬੀਚਾਂ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਤੱਕ ਸਨ।1 ਮਈ ਨੂੰ, 29ਵੀਂ ਇੰਡੀਅਨ ਬ੍ਰਿਗੇਡ (1/6ਵੀਂ ਗੋਰਖਾ ਰਾਈਫਲਜ਼ ਸਮੇਤ) ਲੈਂਡਿੰਗ ਬੀਚਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸਰੀ ਬੇਅਰ ਉਤਰੀ, ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 1/5ਵੀਂ ਗੋਰਖਾ ਰਾਈਫਲਜ਼ ਅਤੇ 2/10ਵੀਂ ਗੋਰਖਾ ਰਾਈਫਲਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ;ਜ਼ੀਓਨ ਮੂਲ ਕੋਰ 27 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਹੇਲਸ ਵਿਖੇ ਉਤਰਿਆ।[18] 'ਵਾਈ' ਬੀਚ 'ਤੇ, ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ ਬਿਨਾਂ ਵਿਰੋਧ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧੇ।ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਡਿਫੈਂਡਰ ਸਨ ਪਰ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਘਾਟ, 'ਵਾਈ' ਬੀਚ ਕਮਾਂਡਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੋਰਸ ਬੀਚ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।ਇਹ ਓਨਾ ਹੀ ਨੇੜੇ ਸੀ ਜਿੰਨਾ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕਦੇ ਪਿੰਡ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨੇ 25ਵੀਂ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੀ ਇੱਕ ਬਟਾਲੀਅਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਮੁੱਖ ਲੈਂਡਿੰਗ 'ਵੀ' ਬੀਚ 'ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸੇਦੂਲਬਾਹਿਰ ਕਿਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ 'ਡਬਲਯੂ' ਬੀਚ 'ਤੇ, ਹੇਲਸ ਹੈੱਡਲੈਂਡ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।ਰਾਇਲ ਮੁਨਸਟਰ ਫੁਸੀਲੀਅਰਸ ਅਤੇ ਹੈਂਪਸ਼ਾਇਰਜ਼ ਦੀ ਕਵਰਿੰਗ ਫੋਰਸ ਇੱਕ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕੋਲੀਅਰ, ਐਸਐਸ ਰਿਵਰ ਕਲਾਈਡ ਤੋਂ ਉਤਰੀ, ਜੋ ਕਿਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਰੈਂਪ ਦੇ ਨਾਲ ਉਤਰ ਸਕਣ।ਰਾਇਲ ਡਬਲਿਨ ਫਿਊਜ਼ੀਲੀਅਰਜ਼ 'ਵੀ' ਬੀਚ 'ਤੇ ਅਤੇ ਲੰਕਾਸ਼ਾਇਰ ਫਿਊਜ਼ੀਲੀਅਰਜ਼ 'ਡਬਲਯੂ' ਬੀਚ 'ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ 'ਤੇ ਉਤਰੇ, ਟਿੱਬਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਲੀ ਤਾਰ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਵਾਲੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ।ਦੋਵਾਂ ਬੀਚਾਂ 'ਤੇ ਓਟੋਮੈਨ ਡਿਫੈਂਡਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਸਥਿਤੀਆਂ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਉਤਰਦੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।ਕਲਾਈਡ ਨਦੀ 'ਤੇ ਸੈਲੀ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ ਤੋਂ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸੇਦੁਲਬਾਹਿਰ ਕਿਲੇ 'ਤੇ ਮਸ਼ੀਨ-ਗਨਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਤਰਨ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ 200 ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, 21 ਆਦਮੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।[19]ਓਟੋਮੈਨ ਡਿਫੈਂਡਰ ਲੈਂਡਿੰਗ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਨ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।25 ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੱਕ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਚੁਨੁਕ ਬੇਅਰ ਦੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਗੋਲਾ-ਬਾਰੂਦ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, 57ਵੀਂ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਨੂੰ ਕੇਮਲ ਤੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੜਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। , ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਮਰਨ ਤੱਕ ਜੋ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਕਮਾਂਡਰ ਅੱਗੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦਾ ਹਰ ਜਵਾਨ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।[20]'ਡਬਲਯੂ' ਬੀਚ 'ਤੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੈਂਕਾਸ਼ਾਇਰ ਲੈਂਡਿੰਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੈਂਕਾਸ਼ਾਇਰ 1,000 ਬੰਦਿਆਂ ਤੋਂ 600 ਮੌਤਾਂ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਡਿਫੈਂਡਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਵੀ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ।ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਕਰਾਸ ਦੇ ਛੇ ਅਵਾਰਡ 'ਡਬਲਯੂ' ਬੀਚ 'ਤੇ ਲੰਕਾਸ਼ਾਇਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।ਹੋਰ ਛੇ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਕਰਾਸ 'ਵੀ' ਬੀਚ ਲੈਂਡਿੰਗ 'ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਮਲਾਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਸਨ।ਸਾਰਜੈਂਟ ਯਾਹੀਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਓਟੋਮੈਨ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪੰਜ ਦਸਤੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਾੜੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਕਈ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ, ਡਿਫੈਂਡਰ ਆਖਰਕਾਰ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੱਕਣ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ।ਲੈਂਡਿੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡਬਲਿਨ ਅਤੇ ਮੁਨਸਟਰ ਫੁਸੀਲੀਅਰਜ਼ ਤੋਂ ਇੰਨੇ ਘੱਟ ਆਦਮੀ ਬਚੇ ਕਿ ਉਹ ਡਬਸਟਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਲੇ ਗਏ।ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਡਬਲਿਨਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਲੈਂਡਿੰਗ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਲੈਂਡਿੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ 1,012 ਡਬਲਿਨਰਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਸਿਰਫ 11 ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਚੇ।[21] ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਸੀਮਤ ਤਰੱਕੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।ਸਹਿਯੋਗੀ ਹਮਲੇ ਦੀ ਗਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ।
Play button
1915 Apr 25

ਐਨਜ਼ੈਕ ਕੋਵ ਵਿਖੇ ਲੈਂਡਿੰਗ

Anzac Cove, Turkey
ਐਤਵਾਰ, 25 ਅਪ੍ਰੈਲ 1915 ਨੂੰ ਐਂਜ਼ੈਕ ਕੋਵ ਵਿਖੇ ਉਤਰਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਾਬਾ ਟੇਪੇ ਵਿਖੇ ਲੈਂਡਿੰਗ ਅਤੇ ਤੁਰਕਾਂ ਲਈ, ਅਰੀਬਰਨੂ ਲੜਾਈ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਉਭਰੀ ਹਮਲੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੀ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੜਾਅ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।ਹਮਲਾਵਰ ਸੈਨਿਕ, ਜਿਆਦਾਤਰ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਆਰਮੀ ਕੋਰ (ANZAC) ਦੇ, ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਪੱਛਮੀ (ਏਜੀਅਨ ਸਾਗਰ) ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਤਰੇ।ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੱਛਤ ਲੈਂਡਿੰਗ ਬੀਚ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੀਲ (1.6 ਕਿਲੋਮੀਟਰ) ਕਿਨਾਰੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹਮਲੇ ਦੀਆਂ ਬਣਤਰਾਂ ਰਲ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਓਟੋਮੈਨ ਤੁਰਕੀ ਦੇ ਬਚਾਅ ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਵੱਧਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ।ਕਿਨਾਰੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ANZAC ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਿਸ਼ਰਤ ਆਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ।ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨੋਨੀਤ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਰਿਜ ਲਾਈਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੋਦਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ, ਰਾਤ ​​ਤੱਕ ANZACs ਨੇ ਇੱਕ ਬੀਚਹੈੱਡ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ।ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਸੰਗਠਿਤ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਚਿਪਕ ਰਹੇ ਸਨ।ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਿਤੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨਲ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕਾਸੀ ਲਈ ਕਹਿਣ ਲਈ ਮਨਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਰਾਇਲ ਨੇਵੀ ਤੋਂ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵਿਹਾਰਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਫੌਜ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਹਿਣਗੇ।ਦਿਨ ਦੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।ANZACs ਨੇ ਦੋ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਉਤਾਰੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਮੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੰਨੇ ਹੀ ਤੁਰਕੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲੜਾਈਆਂ
ਐਂਜ਼ੈਕ, ਜਾਰਜ ਲੈਂਬਰਟ ਦੁਆਰਾ 1915 ਦੀ ਲੈਂਡਿੰਗ, 1922 25 ਅਪ੍ਰੈਲ 1915 ਨੂੰ ਐਂਜ਼ੈਕ ਕੋਵ ਵਿਖੇ ਉਤਰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ©Image Attribution forthcoming. Image belongs to the respective owner(s).
1915 Apr 27 - Apr 30

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲੜਾਈਆਂ

Cape Helles, Seddülbahir/Eceab
27 ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, 19ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ, 5ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੀਆਂ ਛੇ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਜਬੂਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਨੇ ਐਨਜ਼ੈਕ ਵਿਖੇ ਛੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡਾਂ ਉੱਤੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।[22] ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਬਰਤਾਨਵੀ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਗਏ ਜੋ ਕਿ ਏਸ਼ੀਆਟਿਕ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਕੁਮ ਕਾਲੇ ਤੋਂ ਮੋਰਟੋ ਬੇ ਵਿਖੇ 'ਐਸ' ਬੀਚ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਾਈਨ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਏ।28 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ, ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਪਿੰਡ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ।[23] ਹੰਟਰ-ਵੈਸਟਨ ਨੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਾਬਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਫੀਲਡ ਵਿੱਚ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।29ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸੇਦੂਲਬਾਹਿਰ ਪਿੰਡ ਲਈ ਲੜਾਈਆਂ ਦੁਆਰਾ ਥੱਕੀਆਂ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨ ਸਨ, ਜਿਸਨੂੰ 26 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।ਓਟੋਮੈਨ ਡਿਫੈਂਡਰਾਂ ਨੇ 6:00 ਵਜੇ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਹੇਲਸ ਹੈੱਡਲੈਂਡ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਲਾਈਡ ਐਡਵਾਂਸ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ 3,000 ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ।[24]ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਓਟੋਮਨ ਰੀਨਫੋਰਸਮੈਂਟਾਂ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸਹਿਯੋਗੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਹੇਲਸ ਅਤੇ ਐਨਜ਼ੈਕ ਦੀ ਲੜਾਈ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਣ ਗਈ।30 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ, ਰਾਇਲ ਨੇਵਲ ਡਿਵੀਜ਼ਨ (ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਆਰਚੀਬਾਲਡ ਪੈਰਿਸ) ਉਤਰਿਆ।ਉਸੇ ਦਿਨ, ਕੇਮਾਲ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸਹਿਯੋਗੀ ਹਾਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸਨ, ਨੇ 400 ਪਠਾਰ ਅਤੇ ਲੋਨ ਪਾਈਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਵਾਇਰ ਗਲੀ ਰਾਹੀਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਇਸਤਾਂਬੁਲ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ, ਓਟੋਮੈਨ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਹੇਲਸ ਅਤੇ ਐਨਜ਼ੈਕ ਵਿਖੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸੈਕਟਰ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮੂਹਿਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਮਸ਼ੀਨ-ਗਨ ਫਾਇਰ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮੌਤਾਂ ਹੋਈਆਂ।[25] ਅਗਲੀ ਰਾਤ, ਬਰਡਵੁੱਡ ਨੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਨੂੰ ਰਸਲ ਦੇ ਟਾਪ ਅਤੇ ਕੁਇਨ ਦੇ ਪੋਸਟ ਤੋਂ ਬੇਬੀ 700 ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਆਸਟਰੇਲੀਅਨ 4ਵੀਂ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ (ਕਰਨਲ ਜੌਹਨ ਮੋਨਾਸ਼), ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਅਤੇ ਚਥਮ ਬਟਾਲੀਅਨ ਤੋਂ ਰਾਇਲ ਮਰੀਨ। ਹਮਲੇ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।ਜਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੇ ਬੈਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਕਵਰ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਫੌਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ ਪਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ।ਹਮਲਾਵਰ ਆਪਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਲਗਭਗ 1,000 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।[26]
Play button
1915 Apr 28

ਕ੍ਰਿਤੀਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ

Sedd el Bahr Fortress, Seddülb
ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ।ਕੇਪ ਹੇਲਸ ਵਿਖੇ ਲੈਂਡਿੰਗ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, 28 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਓਟੋਮੈਨ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਹਾਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਮਾੜੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਅਤੇ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ, ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਘਾਟ, ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮਨੋਬਲ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਸੀ।ਇਹ ਲੜਾਈ 28 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ 8:00 ਵਜੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਬੰਬਾਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।ਪੇਸ਼ਗੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਫ੍ਰੈਂਚਾਂ ਲਈ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਲਾਈਨ ਧੁਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇਗੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਅਚੀ ਬਾਬਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇਗੀ।ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਯੋਜਨਾ 29ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੇ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਅਤੇ ਬਟਾਲੀਅਨ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ਹਮਲਾ ਕਰਨਗੇ।ਹੰਟਰ-ਵੈਸਟਨ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਰਿਹਾ;ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤਰੱਕੀ ਆਸਾਨ ਸੀ ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਓਟੋਮੈਨ ਟਾਕਰੇ ਦੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਲਾਈਨ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਏ।ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਵੱਲ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਇਲਾਕਾ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਜੋ ਅੱਚੀ ਬਾਬਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਤੋਂ ਕੇਪ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ ਸਨ।[27]ਬਹੁਤ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਗਲੀ ਰੇਵਿਨ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ ਜੋ ਐਨਜ਼ੈਕ ਕੋਵ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲੀ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।87ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ (ਪਹਿਲੀ ਬਾਰਡਰ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਰਾਇਲ ਇਨਿਸਕਿਲਿੰਗ ਫਿਊਜ਼ੀਲੀਅਰਜ਼) ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਵਾਈ' ਬੀਚ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਗਨ ਪੋਸਟ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।ਜਦੋਂ ਤੱਕ 12/13 ਮਈ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ 1/6ਵੀਂ ਗੋਰਖਾ ਰਾਈਫਲਜ਼ ਨੇ ਪੋਸਟ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਖੱਡ 'ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 300-ਫੁੱਟ (91 ਮੀਟਰ) ਲੰਬਕਾਰੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਇਲ ਮਰੀਨ ਲਾਈਟ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਅਤੇ ਰਾਇਲ ਡਬਲਿਨ ਫਿਊਜ਼ਲੀਅਰਜ਼ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।ਸਾਈਟ ਨੂੰ 'ਗੁਰਖਾ ਬਲੱਫ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ।ਥੱਕ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਨਿਰਾਸ਼ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲੀਡਰਹੀਣ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਔਟੋਮੈਨ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ।ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਓਟੋਮਨ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਥਿਤੀਆਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।ਸ਼ਾਮ 6 ਵਜੇ ਤੱਕ ਹਮਲਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।[28]
Play button
1915 May 6 - May 8

ਕ੍ਰਿਤੀਆ ਦੀ ਦੂਜੀ ਲੜਾਈ

Krithia, Alçıtepe/Eceabat/Çana
5 ਮਈ ਨੂੰ, 42ਵੀਂ (ਪੂਰਬੀ ਲੰਕਾਸ਼ਾਇਰ) ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਨੂੰਮਿਸਰ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।ਐਨਜ਼ੈਕ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਹੈਮਿਲਟਨ ਨੇ 20 ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਫੀਲਡ ਗੰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਦੀ ਦੂਜੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਰਾਖਵੇਂ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਦੂਜੀ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਨੂੰ ਹੇਲਸ ਮੋਰਚੇ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।20,000 ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਫੋਰਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਹੇਲਸ ਵਿਖੇ ਪਹਿਲਾ ਆਮ ਹਮਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਚਾਨਣ ਲਈ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਕੇਰੇਵਸ ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਅਤੇ ਅਚੀ ਬਾਬਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ 30 ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ, ਹਮਲਾ 6 ਮਈ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਗਲੀ, ਫਾਈਰ ਟ੍ਰੀ, ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਅਤੇ ਕੇਰੇਵਸ ਸਪਰਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਔਟੋਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਹਮਲਾਵਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਉਹ ਓਟੋਮੈਨ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਬਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਣਜਾਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ।ਓਟੋਮੈਨ ਚੌਕੀਆਂ ਤੋਂ ਤੋਪਖਾਨੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਸ਼ੀਨ-ਗਨ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਹਵਾਈ ਖੋਜ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ;ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰੀਨਫੋਰਸਮੈਂਟਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਹਮਲਾ 7 ਮਈ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇ ਚਾਰ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ ਨੇ 8 ਮਈ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਸਪੁਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ;29ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾਵਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਏ।ਬਾਅਦ ਦੁਪਹਿਰ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਦੂਜੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫਰੰਟ ਲਾਈਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।ਛੋਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਨੇ ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਵੱਲ ਚਾਰਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ 600 ਮੀਟਰ (660 ਗਜ਼), ਉਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 400 ਮੀਟਰ (440 ਗਜ਼) ਘੱਟ, 1,000 ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।Fir Tree Spur ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇ ਲੋਕ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਥੱਕ ਗਏ ਸਨ।ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਮੁਅੱਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਜਾਂ ਅੱਚੀ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਸਹਿਯੋਗੀ ਖੋਦ ਗਏ ਸਨ।ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਮਿੱਤਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਏ।ਜਨਰਲ ਹੈਮਿਲਟਨ ਅਜਿਹੇ ਨੁਕਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ।ਲੜਾਈ ਦੀ ਮਾੜੀ ਯੋਜਨਾ ਨੇ ਜ਼ਖਮੀਆਂ ਲਈ ਡਾਕਟਰੀ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦੁਖਦਾਈ ਸਨ।ਕੁਝ ਸਟਰੈਚਰ ਬੇਅਰਰ ਜੋ ਉਪਲਬਧ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਬੋਝ ਨੂੰ ਬੀਚ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਵੈਗਨ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵੀ ਨਾਕਾਫੀ ਸਨ ਤਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜ਼ਖਮੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਜਹਾਜ਼ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇਗੀ।ਦੂਜੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੈਮਿਲਟਨ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੈਕਟਰੀ ਆਫ਼ ਸਟੇਟ ਫਾਰ ਵਾਰ, ਲਾਰਡ ਕਿਚਨਰ ਨੂੰ ਵਾਧੂ ਚਾਰ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ 52ਵੇਂ (ਲੋਅਲੈਂਡ) ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਅਗਸਤ ਤੱਕ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ
E11 25 ਮਈ 1915 ਨੂੰ ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਨੋਪਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸਟੈਂਬੋਲ ਨੂੰ ਟਾਰਪੀਡੋ ਕਰਦਾ ਹੈ। ©Hermanus Willem Koekkoek
1915 May 13 - May 23

ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ

Kemankeş Karamustafa Paşa, Gal
13 ਮਈ ਨੂੰ ਓਟੋਮੈਨ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਮੁਆਵੇਨੇਟ-ਆਈ ਮਿਲੀਏ ਦੁਆਰਾ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ ਐਚਐਮਐਸ ਗੋਲਿਅਥ ਨੂੰ ਟਾਰਪੀਡੋ ਅਤੇ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤੋਪਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਲਾਭ ਘੱਟ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ, ਕੈਪਟਨ ਥਾਮਸ ਸ਼ੈਲਫੋਰਡ ਸਮੇਤ 750 ਦੇ ਅਮਲੇ ਵਿੱਚੋਂ 570 ਆਦਮੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।[29] ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਪਣਡੁੱਬੀ, U-21, ਨੇ 25 ਮਈ ਨੂੰ ਐਚਐਮਐਸ ਟ੍ਰਾਇੰਫ ਅਤੇ 27 ਮਈ ਨੂੰ ਐਚਐਮਐਸ ਮੈਜੇਸਟਿਕ ਨੂੰ ਡੁੱਬਿਆ।[੩੦] ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਰ ਬਰਤਾਨਵੀ ਜਾਸੂਸੀ ਗਸ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ U-21 ਨੂੰ ਇਲਾਕਾ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜੰਗੀ ਬੇੜੇ ਇਮਬਰੋਜ਼ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ "ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ" ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਨੇਵਲ ਫਾਇਰਪਾਵਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹੇਲਸ ਸੈਕਟਰ ਵਿੱਚ।[31] ਪਣਡੁੱਬੀ HMS E11 18 ਮਈ ਨੂੰ ਡਾਰਡੇਨੇਲਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੀ ਅਤੇ ਇਸਤਾਂਬੁਲ ਬੰਦਰਗਾਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਆਵਾਜਾਈ 'ਤੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ, ਇੱਕ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਡੁੱਬਣ ਅਤੇ ਘਾਟ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, 23 ਮਈ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਮੇਤ ਗਿਆਰਾਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।[32] ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਨੋਪਲ 'ਤੇ E11 ਦੇ ਹਮਲੇ, 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲਾ ਹਮਲਾ, ਨੇ ਤੁਰਕੀ ਦੇ ਮਨੋਬਲ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਹਿਸ਼ਤ ਫੈਲ ਗਈ।
Play button
1915 May 19

ਐਨਜ਼ੈਕ ਕੋਵ 'ਤੇ ਤੀਜਾ ਹਮਲਾ

Anzac Cove, Türkiye
ANZAC ਦੇ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਰਕਾਂ ਨੇ ANZAC ਦੇ 17,300 ਆਦਮੀਆਂ (ਦੋ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ) ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ 42,000 ਆਦਮੀਆਂ (ਚਾਰ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ) ਦੀ ਇੱਕ ਫੋਰਸ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।ANZAC ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ANZAC ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੇ ਉਲਟ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ ਸੀ।ਤੁਰਕੀ ਦਾ ਹਮਲਾ 19 ਮਈ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਆਦਾਤਰ ANZAC ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ;ਤੁਰਕਾਂ ਨੂੰ ਡਿਫੈਂਡਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਈਫਲਾਂ ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨ-ਗਨਾਂ ਤੋਂ ਐਨਫਿਲੇਡ ਫਾਇਰ ਦੁਆਰਾ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਮੌਤਾਂ ਸਮੇਤ ਲਗਭਗ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੌਤਾਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।ANZACs ਦੀ ਮੌਤ ਸੱਤ ਸੌ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੀ।ਲੜਾਈ ਦੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡਾਂ ਬੀਚਹੈੱਡ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਲਈ ਚੌਵੀ ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, 20 ਅਤੇ 24 ਮਈ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਲਈ ਦੋ ਜੰਗਬੰਦੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।ਤੁਰਕ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਿਜਹੈੱਡ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ;ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ANZACs ਨੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਓਟੋਮੈਨ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ
ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੌਰਾਨ ਤੁਰਕੀ ਦੀ ਫੌਜ। ©Image Attribution forthcoming. Image belongs to the respective owner(s).
1915 Jun 1

ਓਟੋਮੈਨ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ

Anzac Cove, Türkiye
ਓਟੋਮੈਨ ਫੌਜਾਂ ਕੋਲ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੇ ਗੋਲਾ-ਬਾਰੂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ ਅਤੇ ਫੀਲਡ ਬੈਟਰੀਆਂ ਸਿਰਫ ਗੋਲੀ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ ਸੀ.ਮਈ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਜੂਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ 18,000 ਗੋਲੇ।ਮਈ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਐਨਜ਼ੈਕ ਵਿਖੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਦੀ ਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਓਟੋਮੈਨ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਹਮਲੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਔਟੋਮੈਨਾਂ ਨੇ ਐਨਜ਼ੈਕ ਸੈਕਟਰ ਵਿੱਚ ਕੁਇਨ ਦੀ ਪੋਸਟ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 29 ਮਈ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ ਜਵਾਬੀ ਮਾਈਨਿੰਗ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਕ ਸੁਰੰਗ ਵਿੱਚ ਧਮਾਕਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ 14ਵੀਂ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੀ ਇੱਕ ਬਟਾਲੀਅਨ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ 15ਵੀਂ ਬਟਾਲੀਅਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਮੁੜ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।ਜੂਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਐਂਜ਼ੈਕ ਵਿਖੇ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਇੱਕਸੁਰਤਾ, ਮਾਮੂਲੀ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰੇਨੇਡਾਂ ਅਤੇ ਸਨਾਈਪਰ-ਫਾਇਰ ਨਾਲ ਝੜਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਆਏ।
Play button
1915 Jun 28 - Jul 5

ਗਲੀ ਰੇਵਿਨ ਦੀ ਲੜਾਈ

Cwcg Pink Farm Cemetery, Seddü
ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬੰਬਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 28 ਜੂਨ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ 10.45 ਵਜੇ ਗਲੀ ਸਪੁਰ 'ਤੇ ਬੂਮਰੈਂਗ ਰੀਡਾਊਟ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।[33] ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਆਮ ਪੇਸ਼ਗੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।ਗਲੀ ਸਪੁਰ 'ਤੇ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਸੀ ਅਤੇ 2/10ਵੀਂ ਗੋਰਖਾ ਰਾਈਫਲਜ਼ ਅਤੇ ਰਾਇਲ ਫਿਊਜ਼ੀਲੀਅਰਜ਼ ਦੀ ਦੂਜੀ ਬਟਾਲੀਅਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਧੇ ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ "ਫਿਊਜ਼ੀਲੀਅਰ ਬਲੱਫ" ਨਾਮਕ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਜੋ ਹੇਲਸ ਵਿਖੇ ਉੱਤਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣਨਾ ਸੀ।ਅਗਾਂਹ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਫਾਈਰ ਟ੍ਰੀ ਸਪੁਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਲਈ ਲੜਾਈ ਇੰਨੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।156ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੇ ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਕੋਲ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ ਅਤੇ ਓਟੋਮੈਨ ਮਸ਼ੀਨ ਗਨ ਅਤੇ ਬੇਯੋਨੇਟ ਹਮਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸਮਰਥਨ ਅਤੇ ਰਿਜ਼ਰਵ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਪਰ ਕੋਈ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਅੱਧੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 800 ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।[34] ਕੁਝ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ 52ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਉਤਰੀ, ਤਾਂ ਕਮਾਂਡਰ, ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਗ੍ਰੈਨਵਿਲ ਐਗਰਟਨ, ਉਸ ਦੀ 156ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨੇ, ਰਿਜ਼ਰਵ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰ ਕਿਸੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੋਪਖਾਨੇ ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਗੰਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ, ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ ਜੋ 5 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​​​ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ ਪਰ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।ਫਿਰ ਵੀ, ਸਿਗੰਡੇਰੇ ਅਤੇ ਕੇਰੇਵਿਜ਼ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰਣਨੀਤਕ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਓਟੋਮੈਨ ਬੇਯੋਨੇਟ ਹਮਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।28 ਜੂਨ ਅਤੇ 5 ਜੁਲਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਮਿਆਦ ਲਈ ਓਟੋਮੈਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ 14,000 ਅਤੇ 16,000 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੈ।ਜਿੱਥੇ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਓਟੋਮੈਨ ਦੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਜੰਗਬੰਦੀ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਲਾਸ਼ਾਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਸਨ ਅਤੇ ਓਟੋਮੈਨ ਸਿਪਾਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ।ਇਹ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਰਹਿਮ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਓਟੋਮੈਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।5 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਇਸ ਲੜਾਈ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਵੱਡਾ ਹਮਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਪਰ ਮਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੰਧ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ।ਮੁਰਦੇ ਮੁੜ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਈਵਾਂ ਅੱਗੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ।ਮਹਿਮੇਤ ਅਲੀ ਪਾਸਾ ਸਟਾਫ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ ਕਿ ਸਹਿਯੋਗੀ ਅਡਵਾਂਸ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਮਹਿਮੇਤ ਅਲੀ ਪਾਸਾ, ਲਿਮਨ ਪਾਸਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇ ਡਰੋਂ, ਜੋ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਐਨਵਰ ਪਾਸਾ ਦੁਆਰਾ ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਝਿਜਕਿਆ।ਦੁਬਾਰਾ ਫਿਰ, ਮੇਜਰ ਐਗਰਟ ਨੇ ਦਖਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲਿਮਨ ਪਾਸਾ ਨੇ ਝਾੜ ਪਾਈ।ਆਖ਼ਰ ਕਤਲੇਆਮ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।ਪੂਰੀ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਨੀ ਘਟਨਾ ਸੀ।ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਰੰਟ ਲਾਈਨ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਥਿਰ ਰਹੀ ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਧਿਰਾਂ ਖੱਡ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਮਾਈਨਿੰਗ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਵਿਨਯਾਰਡ ਦੀ ਲੜਾਈ
©Image Attribution forthcoming. Image belongs to the respective owner(s).
1915 Aug 6 - Aug 13

ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਵਿਨਯਾਰਡ ਦੀ ਲੜਾਈ

Redoubt Cemetery, Alçıtepe/Ece
ਕ੍ਰਿਥੀਆ ਵਾਈਨਯਾਰਡ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਉੱਤੇ ਹੇਲਸ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਮਾਮੂਲੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਗਸਤ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਮਾਂਡਰ, ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਜਨਰਲ ਐਚਈ ਸਟ੍ਰੀਟ, ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਰਥ ਅਤੇ ਖੂਨੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਮਾਊਟ ਕੀਤਾ। ਹਮਲਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪੈਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਿਸਨੂੰ "ਦਿ ਵਾਈਨਯਾਰਡ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਹਮਲਾ 29ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੀ 88ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ (1/5ਵੀਂ ਬਟਾਲੀਅਨ, ਮੈਨਚੈਸਟਰ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਨਾਲ) ਦੇ ਨਾਲ 6 ਅਗਸਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ 125ਵੀਂ ਅਤੇ 42ਵੇਂ (ਪੂਰਬੀ ਲੰਕਾਸ਼ਾਇਰ) ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੇ 127ਵੇਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਗੇ।ਕੋਰ ਰਿਜ਼ਰਵ ਵਿੱਚ 52ਵੀਂ (ਲੋਅਲੈਂਡ) ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਅਤੇ 63ਵੀਂ (ਰਾਇਲ ਨੇਵਲ) ਡਿਵੀਜ਼ਨ।ਉਹ ਚਾਰ ਓਟੋਮੈਨ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਤਾਜ਼ੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਰਿਜ਼ਰਵ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹੋਰ ਡਵੀਜ਼ਨ ਸਨ।[35]88ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੇ ਕੁਝ ਓਟੋਮੈਨ ਖਾਈ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਓਟੋਮੈਨ 30ਵੀਂ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਨੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਦੌਰਾਨ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਕੁਝ ਖਾਈ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਅਤੇ 88ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਨੇ 1,905 ਆਦਮੀਆਂ [36] , (ਮੂਲ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ 2/3) ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।7 ਅਗਸਤ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 9:40 ਵਜੇ 42ਵੀਂ ਡਵੀਜ਼ਨ ਨੇ 88ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੇ ਸੈਕਟਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।127ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਓਟੋਮੈਨ 13ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਓਟੋਮੈਨ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਦੁਆਰਾ ਵਾਪਸ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੋ ਗਈ।ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨੇ 7 ਅਗਸਤ ਤੋਂ 9 ਅਗਸਤ ਤੱਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ 13 ਅਗਸਤ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਗਈ।ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਹੇਲਸ ਫਰੰਟ ਦਾ ਇਹ ਸੈਕਟਰ ਬਾਕੀ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਅਸਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਿੰਸਕ ਰਹੇਗਾ।
ਸਰੀ ਬੇਰ ਦੀ ਲੜਾਈ
ਲੋਨ ਪਾਈਨ, ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਖਾਈ, 8 ਅਗਸਤ 1915 ©Image Attribution forthcoming. Image belongs to the respective owner(s).
1915 Aug 6 - Aug 21

ਸਰੀ ਬੇਰ ਦੀ ਲੜਾਈ

Suvla Cove, Küçükanafarta/Ecea
ਸਾਰੀ ਬੇਰ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਗਸਤ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਿਸ਼ਵ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਓਟੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਤੋਂ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੂੰ ਖੋਹਣ ਲਈ ਅਗਸਤ 1915 ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅੰਤਮ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ।ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ 25 ਅਪ੍ਰੈਲ 1915 ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਦੋ ਮੋਰਚਿਆਂ - ਐਨਜ਼ੈਕ ਅਤੇ ਹੇਲਸ - 'ਤੇ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਐਨਜ਼ੈਕ ਮੋਰਚਾ ਤਣਾਅਪੂਰਨ ਖੜੋਤ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹੇਲਸ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਅਪਮਾਨਜਨਕ - ਭਾਰੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਅਤੇ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਲਾਭ ਲਈ।ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਮਾਂਡ ਨੇ ਸਾਰੀ ਬੇਅਰ ਰਿਜ, ਉੱਚੀ ਜ਼ਮੀਨ ਜੋ ਕਿ ਐਨਜ਼ੈਕ ਲੈਂਡਿੰਗ ਦੇ ਉੱਪਰ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਵੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਕੀਤਾ।ਮੁੱਖ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ 6 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਆਸਟਰੇਲੀਅਨ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਆਰਮੀ ਕੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਵਲਾ ਬੇ ਵਿਖੇ ਐਨਜ਼ੈਕ ਤੋਂ 5 ਮੀਲ (8.0 ਕਿਲੋਮੀਟਰ) ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਲੈਂਡਿੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਵਲਾ ਲੈਂਡਿੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਬੇਅਰ ਰੇਂਜ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੁੱਖੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।ਹੇਲਸ ਵਿਖੇ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆਤਮਕ 'ਤੇ ਬਣੇ ਰਹਿਣੇ ਸਨ।
Play button
1915 Aug 6 - Aug 10

ਲੋਨ ਪਾਈਨ ਦੀ ਲੜਾਈ

Lone Pine (Avustralya) Anıtı,
ਲੋਨ ਪਾਈਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼, ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੀ ਬੇਅਰ, ਚੁਨੁਕ ਬੇਅਰ ਅਤੇ ਹਿੱਲ 971 ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਮੁੱਖ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਓਟੋਮੈਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਡਾਇਵਰਸ਼ਨਰੀ ਹਮਲੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਗਸਤ ਦੇ ਹਮਲੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।ਲੋਨ ਪਾਈਨ ਵਿਖੇ, ਹਮਲਾਵਰ ਫੋਰਸ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਪਹਿਲੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, 6 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਓਟੋਮੈਨ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਖਾਈ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੀ।ਅਗਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰਹੀ ਕਿਉਂਕਿ ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਲਿਆਂਦੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗੁਆਏ ਗਏ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।ਜਦੋਂ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਤੇਜ਼ ਹੋਏ ਤਾਂ ANZACs ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਲਈ ਦੋ ਤਾਜ਼ਾ ਬਟਾਲੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ।ਅੰਤ ਵਿੱਚ, 9 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ 10 ਅਗਸਤ ਤੱਕ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਕਾਰਵਾਈ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।ਫਿਰ ਵੀ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਜਿੱਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਗਸਤ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਮਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਮਲਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਲੋਨ ਪਾਈਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੋਤ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ਦਸੰਬਰ 1915 ਵਿੱਚ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਚੱਲੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
Play button
1915 Aug 7

ਨੇਕ ਦੀ ਲੜਾਈ

Chunuk Bair Cemetery, Kocadere
ਨੇਕ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇੱਕ ਮਾਮੂਲੀ ਲੜਾਈ ਸੀ ਜੋ 7 ਅਗਸਤ 1915 ਨੂੰ ਹੋਈ ਸੀ। "ਦ ਨੇਕ" ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ 'ਤੇ ਰਿਜ ਦਾ ਇੱਕ ਤੰਗ ਹਿੱਸਾ ਸੀ।ਇਹ ਨਾਮ "ਪਹਾੜੀ ਪਾਸ" ਲਈ ਅਫਰੀਕੀ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਇਲਾਕਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਰੁਕਾਵਟ ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਆਸਾਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਓਟੋਮੈਨ ਹਮਲੇ ਦੌਰਾਨ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਇਸਨੇ "ਰਸਲਜ਼ ਟੌਪ" ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਰਿਜ 'ਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀ ਖਾਈ ਨੂੰ "ਬੇਬੀ 700" ਨਾਮਕ ਨੋਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਿਸ 'ਤੇ ਓਟੋਮੈਨ ਡਿਫੈਂਡਰ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ।ਚੁਨੁਕ ਬੇਅਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਨੇਕ 'ਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।7 ਅਗਸਤ 1915 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਆਸਟਰੇਲੀਅਨ ਤੀਸਰੀ ਲਾਈਟ ਹਾਰਸ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਗੋਡਲੇ ਦੀ ਕਮਾਨ ਹੇਠ ਇੱਕ ਫਾਰਮੇਸ਼ਨ, ਨੇ ਬੇਬੀ 700 'ਤੇ ਓਟੋਮੈਨ ਖਾਈ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਰਥ ਬੇਯੋਨੇਟ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਗਰੀਬ ਸਹਿ- ਤਾਲਮੇਲ ਅਤੇ ਲਚਕਦਾਰ ਫੈਸਲੇ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਦੇ ਭਾਰੀ ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।ਕੁੱਲ 600 ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨਾਂ ਨੇ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਚਾਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ;372 ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਏ।ਓਟੋਮੈਨ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ।
Play button
1915 Aug 7 - Aug 19

ਚੁਨੁਕ ਬੇਰ ਦੀ ਲੜਾਈ

Chunuk Bair Cemetery, Kocadere
ਸਾਰੀ ਬੇਅਰ ਰੇਂਜ ਦੀ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਿਖਰ, ਚੁਨੁਕ ਬੇਅਰ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ, ਸਰੀ ਬੇਅਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੋ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਯੂਨਿਟਾਂ ਜੋ ਤੁਰਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਲਈ 8 ਅਗਸਤ 1915 ਨੂੰ ਚੁਨੁਕ ਬੇਅਰ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਸਨ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਬਟਾਲੀਅਨ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਡਿਵੀਜ਼ਨ, 7ਵੀਂ (ਸਰਵਿਸ) ਬਟਾਲੀਅਨ, ਗਲੋਸਟਰਸ਼ਾਇਰ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਸਨ;ਅਤੇ 8ਵੀਂ (ਸਰਵਿਸ) ਬਟਾਲੀਅਨ, ਵੈਲਚ ਰੈਜੀਮੈਂਟ, 13ਵੀਂ (ਪੱਛਮੀ) ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੇ ਦੋਵੇਂ।ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਔਕਲੈਂਡ ਮਾਊਂਟਡ ਰਾਈਫਲਜ਼ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੇ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦਾ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਓਟੋਮੈਨ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਗੋਲੀ ਨਾਲ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 8 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਰਾਤ 10:30 ਵਜੇ ਓਟੈਗੋ ਬਟਾਲੀਅਨ (NZ), ਅਤੇ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਮਾਊਂਟਡ ਰਾਈਫਲਜ਼ ਰੈਜੀਮੈਂਟ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਰਾਹਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ 6ਵੀਂ ਬਟਾਲੀਅਨ, ਸਾਊਥ ਲੰਕਾਸ਼ਾਇਰ ਰੈਜੀਮੈਂਟ, ਅਤੇ 5ਵੀਂ ਬਟਾਲੀਅਨ, ਵਿਲਟਸ਼ਾਇਰ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੁਆਰਾ 9 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਰਾਤ 8:00 ਵਜੇ ਤੱਕ ਰਾਹਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 10 ਅਗਸਤ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਓਟੋਮੈਨ ਕਾਊਂਟਰ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। -ਮੁਸਤਫਾ ਕਮਾਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ।ਅੰਜ਼ੈਕ ਕੋਵ ਅਤੇ ਸੁਵਲਾ ਵਿਖੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਗਸਤ ਦਾ ਹਮਲਾ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਖੜੋਤ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ।ਚੁਨੁਕ ਬੇਅਰ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਸਫਲਤਾ ਸੀ ਪਰ ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਸਥਿਤੀ ਅਸਥਿਰ ਸਾਬਤ ਹੋਈ ਸੀ।ਔਟੋਮੈਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਮੁੜ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਲੜਾਈ 60
ਪੈਰੀਸਕੋਪ ਰਾਈਫਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਹਲਕਾ ਘੋੜਸਵਾਰ। ©Image Attribution forthcoming. Image belongs to the respective owner(s).
1915 Aug 21 - Aug 29

ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਲੜਾਈ 60

Cwgc Hill 60 Cemetery, Büyükan
ਹਿੱਲ 60 ਦੀ ਲੜਾਈ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਆਖਰੀ ਵੱਡਾ ਹਮਲਾ ਸੀ।ਇਹ 21 ਅਗਸਤ 1915 ਨੂੰ ਮੇਜਰ-ਜਨਰਲ ਐਚ ਡੀ ਬੀ ਡੀ ਲਿਸਲ ਦੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਆਈਐਕਸ ਕੋਰ, ਫਰੈਡਰਿਕ ਸਟੌਪਫੋਰਡ ਦੁਆਰਾ ਸੁਵਲਾ ਫਰੰਟ ਤੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਮਿਟਰ ਹਿੱਲ 'ਤੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਣ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।ਹਿੱਲ 60 ਸਾਰੀ ਬੇਅਰ ਰੇਂਜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨੀਵਾਂ ਟੋਲਾ ਸੀ ਜੋ ਸੁਵਲਾ ਲੈਂਡਿੰਗ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਸੀ।ਸਮਿਟਰ ਹਿੱਲ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਐਨਜ਼ੈਕ ਅਤੇ ਸੁਵਲਾ ਲੈਂਡਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।ਮਿੱਤਰ ਫ਼ੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਪਹਿਲਾ 21 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦੂਜਾ 27 ਅਗਸਤ ਨੂੰ।ਪਹਿਲੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੀਮਤ ਲਾਭ ਹੋਇਆ, ਪਰ 22 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਬਟਾਲੀਅਨ ਦੁਆਰਾ ਹਮਲਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਓਟੋਮਨ ਡਿਫੈਂਡਰ ਉਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੇ।ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ 27 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਵੱਡਾ ਹਮਲਾ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਿਖਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲੜਾਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੀ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਓਟੋਮੈਨ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਿਮੀਟਰ ਹਿੱਲ ਦੀ ਲੜਾਈ
ਅੰਜ਼ੈਕ ਵਿਖੇ ਨਿਕਾਸੀ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ, ਔਟੋਮੈਨ ਖਾਈ ਨੂੰ ਚਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ ਫੌਜਾਂ। ©Image Attribution forthcoming. Image belongs to the respective owner(s).
1915 Aug 21

ਸਿਮੀਟਰ ਹਿੱਲ ਦੀ ਲੜਾਈ

Suvla Cove, Küçükanafarta/Ecea
ਸਿਮੀਟਰ ਹਿੱਲ ਦੀ ਲੜਾਈ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਸੁਵਲਾ ਵਿਖੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਮਾਊਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਆਖਰੀ ਹਮਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਵਿਖੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਹਮਲਾ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।ਹਮਲੇ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੁਵਲਾ ਲੈਂਡਿੰਗ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਓਟੋਮੈਨ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਏਐਨਜ਼ੈਕ ਸੈਕਟਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਸੀ।21 ਅਗਸਤ 1915 ਨੂੰ ਹਿੱਲ 60 'ਤੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਇੱਕ ਮਹਿੰਗੀ ਅਸਫਲਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਰਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਤੱਕ "ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਖੂਨੀ ਲੜਾਈ" ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭੰਡਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੁਝ ਤੁਰਕੀ ਖਾਈਆਂ ਗੁਆਚ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਮੁੜ ਲਿਆ.[37]
1915 - 1916
ਨਿਕਾਸੀ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀornament
Play button
1916 Jan 9

ਨਿਕਾਸੀ

Cape Helles, Seddülbahir/Eceab
ਅਗਸਤ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲੀ ਗਈ।ਕੀਥ ਮਰਡੋਕ, ਐਲਿਸ ਐਸ਼ਮੇਡ-ਬਾਰਟਲੇਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੈਮਿਲਟਨ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਓਟੋਮੈਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਜਨਤਕ ਰਾਏ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਸਟੌਪਫੋਰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਫਸਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ 11 ਅਕਤੂਬਰ 1915 ਨੂੰ ਨਿਕਾਸੀ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਹੈਮਿਲਟਨ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵੱਕਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਡਰੋਂ ਇਸ ਸੁਝਾਅ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹੀ ਬਰਖਾਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਸਰ ਚਾਰਲਸ ਮੋਨਰੋ ਨੇ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।ਪਤਝੜ ਅਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਨੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਤਾਂ ਦਿੱਤੀ ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹਨੇਰੀ, ਬਰਫੀਲੇ ਤੂਫਾਨ ਅਤੇ ਹੜ੍ਹ ਵੀ ਆਏ, ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਆਦਮੀ ਡੁੱਬ ਗਏ ਅਤੇ ਠੰਢ ਨਾਲ ਮਰ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਠੰਡ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਏ।1915 ਦੀ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਸਰਬੀਆਈ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਸਰਬੀਆਈ ਹਾਰ ਨੇ ਫਰਾਂਸ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੂੰ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਤੋਂ ਗ੍ਰੀਕ ਮੈਸੇਡੋਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ;ਮੈਸੇਡੋਨੀਅਨ ਫਰੰਟ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਰਦਾਰ ਮੈਸੇਡੋਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਸਰਬੀਆਈ ਫੌਜ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।ਬੁਲਗਾਰੀਆ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸੀ।ਅਕਤੂਬਰ 1915 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਨੇ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਤੋਂ ਦੋ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ, ਸਲੋਨੀਕਾ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਮੋਰਚਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।[38] ਬੁਲਗਾਰੀਆ ਰਾਹੀਂ ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਓਟੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਜ਼ਮੀਨੀ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤੋਪਖਾਨੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਹਿਯੋਗੀ ਖਾਈ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਸੀ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਐਨਜ਼ੈਕ, ਆਧੁਨਿਕ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਅਮਲੇ ਦੇ ਸੀਮਤ ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ।ਨਵੰਬਰ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਅਲਬਾਟ੍ਰੋਸ ਸੀਆਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਓਟੋਮੈਨ ਚਾਲਕ ਦਲ ਨੇ ਗਾਬਾ ਟੇਪੇ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੋ-ਹੰਗਰੀ 36 ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਾਉਬਿਟਜ਼ਬੈਟਰੀ ਅਤੇ 9. ਮੋਟਰਮੋਰਸਰਬੈਟਰੀ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀਆਂ ਇਕਾਈਆਂ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਓਟੋਮੈਨ ਤੋਪਖਾਨੇ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।[39] ਮੋਨਰੋ ਨੇ ਕਿਚਨਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਨਵੰਬਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਬੀ ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।ਹੇਲਸ ਵਿਖੇ VIII ਕੋਰ, ਸੁਵਲਾ ਅਤੇ ਐਨਜ਼ੈਕ ਵਿਖੇ IX ਕੋਰ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਚਨਰ ਨੇ ਮੋਨਰੋ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੈਬਨਿਟ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿਫਾਰਿਸ਼ ਪਾਸ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਸੰਬਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਕਰਨ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ।ਹੇਲਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਗੈਰੀਸਨ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ 28 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[੪੦] ਐਨਜ਼ੈਕ ਕੋਵ ਤੋਂ ਨਿਕਾਸੀ ਦੇ ਉਲਟ, ਓਟੋਮਨ ਫ਼ੌਜਾਂ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਅਤੇ ਸਪਲਾਈ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਅੰਤਰਾਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੈਂਡਰਜ਼ ਨੇ 7 ਜਨਵਰੀ 1916 ਨੂੰ ਪੈਦਲ ਅਤੇ ਤੋਪਖਾਨੇ ਨਾਲ ਗਲੀ ਸਪੁਰ ਵਿਖੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਇਹ ਹਮਲਾ ਇੱਕ ਮਹਿੰਗਾ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ।[41] ਸਮੇਂ ਦੇ ਫਿਊਜ਼ ਨਾਲ ਖਾਣਾਂ ਵਿਛਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਅਤੇ 7/8 ਜਨਵਰੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਬੰਬਾਰੀ ਦੀ ਆੜ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਤੋਂ ਬੀਚਾਂ ਤੱਕ 5 ਮੀਲ (8.0 ਕਿਲੋਮੀਟਰ) ਪਿੱਛੇ ਆਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਅਸਥਾਈ ਖੰਭਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।ਆਖ਼ਰੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜਾਂ 8 ਜਨਵਰੀ 1916 ਨੂੰ ਲਗਭਗ 04:00 ਵਜੇ ਲੰਕਾਸ਼ਾਇਰ ਲੈਂਡਿੰਗ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈਆਂ। ਨਿਊਫ਼ਾਊਂਡਲੈਂਡ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਰੀਅਰਗਾਰਡ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਅਤੇ 9 ਜਨਵਰੀ 1916 ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਤਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਲਾਈਮਾਊਥ ਬਟਾਲੀਅਨ, ਰਾਇਲ ਮਰੀਨ ਲਾਈਟ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਆਖਰੀ.
1916 Feb 1

ਐਪੀਲੋਗ

Gallipoli/Çanakkale, Türkiye
ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਖੇਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।ਬ੍ਰੌਡਬੈਂਟ ਨੇ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ "ਇੱਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ-ਲੜਾਈ ਮਾਮਲੇ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜੋ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹਾਰ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਾਰਲੀਓਨ ਸਮੁੱਚੇ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਾ ਹੈ।ਪੀਟਰ ਹਾਰਟ ਅਸਹਿਮਤ ਹੈ, ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਓਟੋਮੈਨ ਫੌਜਾਂ ਨੇ "ਸਾਲਿਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ", ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੈਥੌਰਨਥਵੇਟ ਇਸਨੂੰ "ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਤਬਾਹੀ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਨੇ "... ਓਟੋਮੈਨ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ" ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਉਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਥਾਂ ਓਟੋਮੈਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਡਾਰਡਨੇਲਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅਸਫਲ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ।ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸਨੇ ਔਟੋਮੈਨ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਗਾਏ ਗਏ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਪੱਖ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੋਇਆ।ਸਹਿਯੋਗੀ ਮੁਹਿੰਮ ਹਰ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਗਲਤ-ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਟੀਚਿਆਂ, ਮਾੜੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ, ਨਾਕਾਫੀ ਤੋਪਖਾਨੇ, ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਫੌਜਾਂ, ਗਲਤ ਨਕਸ਼ੇ, ਮਾੜੀ ਖੁਫੀਆ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਨਾਕਾਫੀ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ, ਅਤੇ ਲੌਜਿਸਟਿਕਲ ਅਤੇ ਰਣਨੀਤਕ ਕਮੀਆਂ ਨਾਲ ਗ੍ਰਸਤ ਸੀ।ਭੂਗੋਲ ਵੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਕ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ।ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੌਜਾਂ ਕੋਲ ਗਲਤ ਨਕਸ਼ੇ ਅਤੇ ਖੁਫੀਆ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਭੂਮੀ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸਾਬਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਓਟੋਮੈਨ ਕਮਾਂਡਰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਲੈਂਡਿੰਗ ਬੀਚਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਉੱਚੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਅੰਦਰੂਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਬੀਚਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਬਹਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਏ ਗਏ ਸਨ ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਫੌਜੀ ਰਣਨੀਤੀਕਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਮਤਭੇਦ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ ਲੜਨ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਮਨੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। "ਨਰਮ ਅੰਡਰਬੇਲੀ", ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ।ਮਾਰਮਾਰਾ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਪਣਡੁੱਬੀ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਖੇਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਓਟੋਮਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਵਾਜਾਈ ਮਾਰਗ ਵਜੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ।ਅਪ੍ਰੈਲ ਅਤੇ ਦਸੰਬਰ 1915 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨੌਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਚਾਰ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਨੇ 15 ਗਸ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਜੰਗੀ ਬੇੜਾ, ਇੱਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ, ਪੰਜ ਬੰਦੂਕ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ, 11 ਫੌਜੀ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟ, 44 ਸਪਲਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਅਤੇ 148 ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਲਾਗਤ ਨਾਲ ਅੱਠ ਸਹਿਯੋਗੀ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ। ਮਾਰਮਾਰਾ ਦੇ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ.ਮੁਹਿੰਮ ਦੌਰਾਨ ਮਾਰਮਾਰਾ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪਣਡੁੱਬੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਦੋ;ਅਕਤੂਬਰ 1915 ਵਿੱਚ, ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਸਨ।E2 ਨੇ 2 ਜਨਵਰੀ 1916 ਨੂੰ ਮਾਰਮਾਰਾ ਸਾਗਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਖੇਤਰ ਦੀ ਆਖਰੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪਣਡੁੱਬੀ ਸੀ।ਹੇਲਸ ਦੇ ਨਿਕਾਸੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਰ ਈ-ਕਲਾਸ ਅਤੇ ਪੰਜ ਬੀ-ਕਲਾਸ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਭੂਮੱਧ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਓਟੋਮੈਨ ਨੇਵੀ ਨੂੰ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਵਪਾਰਕ ਸ਼ਿਪਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਕਟੌਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।ਅਧਿਕਾਰਤ ਜਰਮਨ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ, ਐਡਮਿਰਲ ਏਬਰਹਾਰਡ ਵਾਨ ਮੈਨਟੇ, ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਸੰਚਾਰ ਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਮਾਰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਓਟੋਮੈਨ 5ਵੀਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਸੀ।ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਸਨ, ਸ਼ਿਪਿੰਗ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਖ਼ਤਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਵਿਖੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਲਈ ਓਟੋਮੈਨ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਜਾੜਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਅਤੇ ਰੇਲਵੇ ਉੱਤੇ ਗੋਲਾਬਾਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸਨ;ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ "ਅੱਗ ਦਾ ਬਪਤਿਸਮਾ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਰਾਜਾਂ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਲਗਭਗ 50,000 ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨਾਂ ਨੇ ਗੈਲੀਪੋਲੀ ਵਿਖੇ ਅਤੇ 16,000 ਤੋਂ 17,000 ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੁਹਿੰਮ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਪਛਾਣ ਦੇ ਉਭਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਾਬਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਮੁਹਿੰਮ ਦੌਰਾਨ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਕਲਪਾਂ ਨਾਲ ਨੇੜਿਓਂ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ " ਐਨਜ਼ੈਕ ਆਤਮਾ"।

Appendices



APPENDIX 1

The reason Gallipoli failed


Play button




APPENDIX 2

The Goeben & The Breslau - Two German Ships Under Ottoman Flag


Play button




APPENDIX 3

The attack on a Mobile Battery at Gallipoli by Eric 'Kipper' Robinson


Play button




APPENDIX 4

The Morale and Discipline of British and Anzac troops at Gallipoli | Gary Sheffield


Play button

Characters



Halil Sami Bey

Halil Sami Bey

Colonel of the Ottoman Army

Herbert Kitchener

Herbert Kitchener

Secretary of State for War

William Birdwood

William Birdwood

Commander of ANZAC forces

Otto Liman von Sanders

Otto Liman von Sanders

Commander of the Ottoman 5th Army

Mustafa Kemal Atatürk

Mustafa Kemal Atatürk

Lieutenant Colonel

Wehib Pasha

Wehib Pasha

General in the Ottoman Army

Mehmet Esat Bülkat

Mehmet Esat Bülkat

Senior Ottoman commander

Cevat Çobanlı

Cevat Çobanlı

General of the Ottoman Army

Enver Pasha

Enver Pasha

Minister of War

Fevzi Çakmak

Fevzi Çakmak

Commander of the V Corps

Cemil Conk

Cemil Conk

Officer of the Ottoman Army

John de Robeck

John de Robeck

Naval Commander in the Dardanelles

Ian Hamilton

Ian Hamilton

British Army officer

Henri Gouraud

Henri Gouraud

French General

Faik Pasha

Faik Pasha

General of the Ottoman Army

Kâzım Karabekir

Kâzım Karabekir

Commander of the 14th Division

Winston Churchill

Winston Churchill

First Lord of the Admiralty

Footnotes



  1. Ali Balci, et al. "War Decision and Neoclassical Realism: The Entry of the Ottoman Empire into the First World War."War in History(2018),doi:10.1177/0968344518789707
  2. Broadbent, Harvey(2005).Gallipoli: The Fatal Shore. Camberwell, VIC: Viking/Penguin.ISBN 978-0-670-04085-8,p.40.
  3. Gilbert, Greg (2013). "Air War Over the Dardanelles".Wartime. Canberra: Australian War Memorial (61): 42-47.ISSN1328-2727,pp.42-43.
  4. Hart, Peter (2013a). "The Day It All Went Wrong: The Naval Assault Before the Gallipoli Landings".Wartime. Canberra: Australian War Memorial (62).ISSN1328-2727, pp.9-10.
  5. Hart 2013a, pp.11-12.
  6. Fromkin, David(1989).A Peace to End All Peace: The Fall of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East. New York: Henry Holt.ISBN 978-0-8050-0857-9,p.135.
  7. Baldwin, Hanson (1962).World War I: An Outline History. London: Hutchinson.OCLC793915761,p.60.
  8. James, Robert Rhodes (1995) [1965].Gallipoli: A British Historian's View. Parkville, VIC: Department of History, University of Melbourne.ISBN 978-0-7325-1219-4.
  9. Hart 2013a, p.12.
  10. Fromkin 1989, p.151.
  11. Broadbent 2005, pp.33-34.
  12. Broadbent 2005, p.35.
  13. Stevens, David (2001).The Royal Australian Navy. The Australian Centenary History of Defence. Vol.III. South Melbourne, Victoria: Oxford University Press.ISBN 978-0-19-555542-4,pp.44-45.
  14. Grey, Jeffrey (2008).A Military History of Australia(3rded.). Port Melbourne: Cambridge University Press.ISBN 978-0-521-69791-0,p.92.
  15. McGibbon, Ian, ed. (2000).The Oxford Companion to New Zealand Military History. Auckland, NZ: Oxford University Press.ISBN 978-0-19-558376-2,p.191.
  16. Haythornthwaite, Philip(2004) [1991].Gallipoli 1915: Frontal Assault on Turkey. Campaign Series. London: Osprey.ISBN 978-0-275-98288-1,p.21.
  17. Aspinall-Oglander, Cecil Faber(1929).Military Operations Gallipoli: Inception of the Campaign to May 1915.History of the Great WarBased on Official Documents by Direction of the Historical Section of the Committee of Imperial Defence. Vol.I (1sted.). London: Heinemann.OCLC464479053,p.139.
  18. Aspinall-Oglander 1929, pp.315-16.
  19. Aspinall-Oglander 1929, pp.232-36.
  20. Erickson, Edward J.(2001a) [2000].Ordered to Die: A History of the Ottoman Army in the First World War. Westport, Connecticut: Greenwood.ISBN 978-0-313-31516-9.
  21. Carlyon, Les(2001).Gallipoli. Sydney: Pan Macmillan.ISBN 978-0-7329-1089-1,p.232.
  22. Broadbent 2005, p.121.
  23. Broadbent 2005, pp.122-23.
  24. Broadbent 2005, pp.124-25.
  25. Broadbent 2005, pp.126, 129, 134.
  26. Broadbent 2005, pp.129-30.
  27. Aspinall-Oglander 1929, pp.288-290.
  28. Aspinall-Oglander 1929, pp.290-295.
  29. Burt, R. A. (1988).British Battleships 1889-1904. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press.ISBN 978-0-87021-061-7,pp.158-59.
  30. Burt 1988, pp.131, 276.
  31. Broadbent 2005, p.165.
  32. Brenchley, Fred; Brenchley, Elizabeth (2001).Stoker's Submarine: Australia's Daring Raid on the Dardanellles on the Day of the Gallipoli Landing. Sydney: Harper Collins.ISBN 978-0-7322-6703-2,p.113.
  33. Aspinall-Oglander 1932, p. 85.
  34. Aspinall-Oglander 1932, p. 92.
  35. Turgut Ōzakman, Diriliş, 2008, p.462
  36. Aspinall-Oglander, Military Operations. Gallipoli. Volume 2. p.176
  37. Aspinall-Oglander 1932, p.355.
  38. Hart, Peter (2013b) [2011].Gallipoli. London: Profile Books.ISBN 978-1-84668-161-5,p.387.
  39. Gilbert 2013, p.47.
  40. Carlyon 2001, p.526.
  41. Broadbent 2005, p.266.

References



  • Aspinall-Oglander, Cecil Faber (1929). Military Operations Gallipoli: Inception of the Campaign to May 1915. History of the Great War Based on Official Documents by Direction of the Historical Section of the Committee of Imperial Defence. Vol. I (1st ed.). London: Heinemann. OCLC 464479053.
  • Aspinall-Oglander, Cecil Faber (1992) [1932]. Military Operations Gallipoli: May 1915 to the Evacuation. History of the Great War Based on Official Documents by Direction of the Historical Section of the Committee of Imperial Defence. Vol. II (Imperial War Museum and Battery Press ed.). London: Heinemann. ISBN 978-0-89839-175-6.
  • Austin, Ronald; Duffy, Jack (2006). Where Anzacs Sleep: the Gallipoli Photos of Captain Jack Duffy, 8th Battalion. Slouch Hat Publications.
  • Baldwin, Hanson (1962). World War I: An Outline History. London: Hutchinson. OCLC 793915761.
  • Bean, Charles (1941a) [1921]. The Story of ANZAC from the Outbreak of War to the End of the First Phase of the Gallipoli Campaign, May 4, 1915. Official History of Australia in the War of 1914–1918. Vol. I (11th ed.). Sydney: Angus and Robertson. OCLC 220878987. Archived from the original on 6 September 2019. Retrieved 11 July 2015.
  • Bean, Charles (1941b) [1921]. The Story of Anzac from 4 May 1915, to the Evacuation of the Gallipoli Peninsula. Official History of Australia in the War of 1914–1918. Vol. II (11th ed.). Canberra: Australian War Memorial. OCLC 39157087. Archived from the original on 6 September 2019. Retrieved 11 July 2015.
  • Becke, Major Archibald Frank (1937). Order of Battle of Divisions: The 2nd-Line Territorial Force Divisions (57th–69th) with The Home-Service Divisions (71st–73rd) and 74th and 75th Divisions. History of the Great War Based on Official Documents by Direction of the Historical Section of the Committee of Imperial Defence. Vol. IIb. London: HMSO. ISBN 978-1-871167-00-9.
  • Ben-Gavriel, Moshe Ya'aqov (1999). Wallas, Armin A. (ed.). Tagebücher: 1915 bis 1927 [Diaries, 1915–1927] (in German). Wien: Böhlau. ISBN 978-3-205-99137-3.
  • Brenchley, Fred; Brenchley, Elizabeth (2001). Stoker's Submarine: Australia's Daring Raid on the Dardanellles on the Day of the Gallipoli Landing. Sydney: Harper Collins. ISBN 978-0-7322-6703-2.
  • Broadbent, Harvey (2005). Gallipoli: The Fatal Shore. Camberwell, VIC: Viking/Penguin. ISBN 978-0-670-04085-8.
  • Butler, Daniel (2011). Shadow of the Sultan's Realm: The Destruction of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East. Washington, D.C.: Potomac Books. ISBN 978-1-59797-496-7.
  • Burt, R. A. (1988). British Battleships 1889–1904. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-061-7.
  • Cameron, David (2011). Gallipoli: The Final Battles and Evacuation of Anzac. Newport, NSW: Big Sky. ISBN 978-0-9808140-9-5.
  • Carlyon, Les (2001). Gallipoli. Sydney: Pan Macmillan. ISBN 978-0-7329-1089-1.
  • Cassar, George H. (2004). Kitchener's War: British Strategy from 1914 to 1916. Lincoln, Nebraska: Potomac Books. ISBN 978-1-57488-709-9.
  • Clodfelter, M. (2017). Warfare and Armed Conflicts: A Statistical Encyclopedia of Casualty and Other Figures, 1492–2015 (4th ed.). Jefferson, North Carolina: McFarland. ISBN 978-0786474707.
  • Coates, John (1999). Bravery above Blunder: The 9th Australian Division at Finschhafen, Sattelberg and Sio. South Melbourne: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-550837-6.
  • Corbett, J. S. (2009a) [1920]. Naval Operations. History of the Great War Based on Official Documents by Direction of the Historical Section of the Committee of Imperial Defence. Vol. I (repr. Imperial War Museum and Naval & Military Press ed.). London: Longmans. ISBN 978-1-84342-489-5. Retrieved 27 May 2014.
  • Corbett, J. S. (2009b) [1923]. Naval Operations. History of the Great War Based on Official Documents by Direction of the Historical Section of the Committee of Imperial Defence. Vol. III (Imperial War Museum and Naval & Military Press ed.). London: Longmans. ISBN 978-1-84342-491-8. Retrieved 27 May 2014.
  • Coulthard-Clark, Chris (2001). The Encyclopaedia of Australia's Battles (Second ed.). Crow's Nest, NSW: Allen & Unwin. ISBN 978-1-86508-634-7.
  • Cowan, James (1926). The Maoris in the Great War (including Gallipoli). Auckland, NZ: Whitcombe & Tombs for the Maori Regimental Committee. OCLC 4203324. Archived from the original on 2 February 2023. Retrieved 3 February 2023.
  • Crawford, John; Buck, Matthew (2020). Phenomenal and Wicked: Attrition and Reinforcements in the New Zealand Expeditionary Force at Gallipoli. Wellington: New Zealand Defence Force. ISBN 978-0-478-34812-5. "ebook". New Zealand Defence Force. 2020. Archived from the original on 8 August 2020. Retrieved 19 August 2020.
  • Dando-Collins, Stephen (2012). Crack Hardy: From Gallipoli to Flanders to the Somme, the True Story of Three Australian Brothers at War. North Sydney: Vintage Books. ISBN 978-1-74275-573-1.
  • Dennis, Peter; Grey, Jeffrey; Morris, Ewan; Prior, Robin; Bou, Jean (2008). The Oxford Companion to Australian Military History (2nd ed.). Melbourne: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-551784-2.
  • Dexter, David (1961). The New Guinea Offensives. Australia in the War of 1939–1945, Series 1 – Army. Vol. VII (1st ed.). Canberra, ACT: Australian War Memorial. OCLC 2028994. Archived from the original on 17 March 2021. Retrieved 14 July 2015.
  • Dutton, David (1998). The Politics of Diplomacy: Britain, France and the Balkans in the First World War. London: I. B. Tauris. ISBN 978-1-86064-112-1.
  • Eren, Ramazan (2003). Çanakkale Savaş Alanları Gezi Günlüğü [Çanakkale War Zone Travel Diary] (in Turkish). Çanakkale: Eren Books. ISBN 978-975-288-149-5.
  • Erickson, Edward J. (2001a) [2000]. Ordered to Die: A History of the Ottoman Army in the First World War. Westport, Connecticut: Greenwood. ISBN 978-0-313-31516-9.
  • Erickson, Edward J. (2015) [2010]. Gallipoli: the Ottoman Campaign. Barnsley: Pen & Sword. ISBN 978-1783461660.
  • Erickson, Edward J. (2013). Ottomans and Armenians: A Study in Counterinsurgency. New York: Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-137-36220-9.
  • Falls, Cyril; MacMunn, George (maps) (1996) [1928]. Military Operations Egypt & Palestine from the Outbreak of War with Germany to June 1917. Official History of the Great War Based on Official Documents by Direction of the Historical Section of the Committee of Imperial Defence. Vol. I (repr. Imperial War Museum and Battery Press ed.). London: HMSO. ISBN 978-0-89839-241-8.
  • Falls, Cyril; Becke, A. F. (maps) (1930). Military Operations Egypt & Palestine: From June 1917 to the End of the War. Official History of the Great War Based on Official Documents by Direction of the Historical Section of the Committee of Imperial Defence. Vol. II. Part 1. London: HMSO. OCLC 644354483.
  • Fewster, Kevin; Basarin, Vecihi; Basarin, Hatice Hurmuz (2003) [1985]. Gallipoli: The Turkish Story. Crow's Nest, NSW: Allen & Unwin. ISBN 978-1-74114-045-3.
  • Frame, Tom (2004). No Pleasure Cruise: The Story of the Royal Australian Navy. Crow's Nest, NSW: Allen & Unwin. ISBN 978-1-74114-233-4.
  • Fromkin, David (1989). A Peace to End All Peace: The Fall of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East. New York: Henry Holt. ISBN 978-0-8050-0857-9.
  • Gatchel, Theodore L. (1996). At the Water's Edge: Defending against the Modern Amphibious Assault. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-308-4.
  • Grey, Jeffrey (2008). A Military History of Australia (3rd ed.). Port Melbourne: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-69791-0.
  • Griffith, Paddy (1998). British Fighting Methods in the Great War. London: Routledge. ISBN 978-0-7146-3495-1.
  • Gullett, Henry Somer (1941) [1923]. The Australian Imperial Force in Sinai and Palestine, 1914–1918. Official History of Australia in the War of 1914–1918. Vol. VII (10th ed.). Sydney: Angus and Robertson. OCLC 220901683. Archived from the original on 10 August 2019. Retrieved 14 July 2015.
  • Hall, Richard (2010). Balkan Breakthrough: The Battle of Dobro Pole 1918. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 978-0-253-35452-5.
  • Halpern, Paul G. (1995). A Naval History of World War I. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-352-7.
  • Harrison, Mark (2010). The Medical War: British Military Medicine in the First World War. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19957-582-4.
  • Hart, Peter (2013b) [2011]. Gallipoli. London: Profile Books. ISBN 978-1-84668-161-5.
  • Hart, Peter (2020). The Gallipoli Evacuation. Sydney: Living History. ISBN 978-0-6489-2260-5. Archived from the original on 14 May 2021. Retrieved 24 October 2020.
  • Haythornthwaite, Philip (2004) [1991]. Gallipoli 1915: Frontal Assault on Turkey. Campaign Series. London: Osprey. ISBN 978-0-275-98288-1.
  • Holmes, Richard, ed. (2001). The Oxford Companion to Military History. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-866209-9.
  • Hore, Peter (2006). The Ironclads. London: Southwater. ISBN 978-1-84476-299-6.
  • James, Robert Rhodes (1995) [1965]. Gallipoli: A British Historian's View. Parkville, VIC: Department of History, University of Melbourne. ISBN 978-0-7325-1219-4.
  • Jobson, Christopher (2009). Looking Forward, Looking Back: Customs and Traditions of the Australian Army. Wavell Heights, Queensland: Big Sky. ISBN 978-0-9803251-6-4.
  • Jose, Arthur (1941) [1928]. The Royal Australian Navy, 1914–1918. Official History of Australia in the War of 1914–1918. Vol. IX (9th ed.). Canberra: Australian War Memorial. OCLC 271462423. Archived from the original on 12 July 2015. Retrieved 14 July 2015.
  • Jung, Peter (2003). Austro-Hungarian Forces in World War I. Part 1. Oxford: Osprey. ISBN 978-1-84176-594-5.
  • Keogh, Eustace; Graham, Joan (1955). Suez to Aleppo. Melbourne: Directorate of Military Training (Wilkie). OCLC 220029983.
  • Kinloch, Terry (2007). Devils on Horses: In the Words of the Anzacs in the Middle East 1916–19. Auckland, NZ: Exisle. OCLC 191258258.
  • Kinross, Patrick (1995) [1964]. Ataturk: The Rebirth of a Nation. London: Phoenix. ISBN 978-0-297-81376-7.
  • Lambert, Nicholas A. (2021). The War Lords and the Gallipoli Disaster. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-754520-1.
  • Lepetit, Vincent; Tournyol du Clos, Alain; Rinieri, Ilario (1923). Les armées françaises dans la Grande guerre. Tome VIII. La campagne d'Orient (Dardanelles et Salonique) (février 1915-août 1916) [Ministry of War, Staff of the Army, Historical Service, French Armies in the Great War]. Ministère De la Guerre, Etat-Major de l'Armée – Service Historique (in French). Vol. I. Paris: Imprimerie Nationale. OCLC 491775878. Archived from the original on 8 April 2022. Retrieved 20 September 2020.
  • Lewis, Wendy; Balderstone, Simon; Bowan, John (2006). Events That Shaped Australia. Frenchs Forest, NSW: New Holland. ISBN 978-1-74110-492-9.
  • Lockhart, Sir Robert Hamilton Bruce (1950). The Marines Were There: The Story of the Royal Marines in the Second World War. London: Putnam. OCLC 1999087.
  • McCartney, Innes (2008). British Submarines of World War I. Oxford: Osprey. ISBN 978-1-84603-334-6.
  • McGibbon, Ian, ed. (2000). The Oxford Companion to New Zealand Military History. Auckland, NZ: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-558376-2.
  • Mitchell, Thomas John; Smith, G. M. (1931). Casualties and Medical Statistics of the Great War. History of the Great War. Based on Official Documents by Direction of the Committee of Imperial Defence. London: HMSO. OCLC 14739880.
  • Moorehead, Alan (1997) [1956]. Gallipoli. Ware: Wordsworth. ISBN 978-1-85326-675-1.
  • Neillands, Robin (2004) [1998]. The Great War Generals on the Western Front 1914–1918. London Books: Magpie. ISBN 978-1-84119-863-7.
  • Newton, L. M. (1925). The Story of the Twelfth: A Record of the 12th Battalion, A. I. F. during the Great War of 1914–1918. Slouch Hat Publications.
  • Nicholson, Gerald W. L. (2007). The Fighting Newfoundlander. Carleton Library Series. Vol. CCIX. McGill-Queen's University Press. ISBN 978-0-7735-3206-9.
  • O'Connell, John (2010). Submarine Operational Effectiveness in the 20th Century (1900–1939). Part One. New York: Universe. ISBN 978-1-4502-3689-8.
  • Özakman, Turgut (2008). Dirilis: Canakkale 1915. Ankara: Bilgi Yayinev. ISBN 978-975-22-0247-4.
  • Parker, John (2005). The Gurkhas: The inside Story of the World's Most Feared Soldiers. London: Headline Books. ISBN 978-0-7553-1415-7.
  • Perrett, Bryan (2004). For Valour: Victoria Cross and Medal of Honor Battles. London: Cassel Military Paperbacks. ISBN 978-0-304-36698-9.
  • Perry, Frederick (1988). The Commonwealth Armies: Manpower and Organisation in Two World Wars. Manchester: Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-2595-2.
  • Pick, Walter Pinhas (1990). "Meissner Pasha and the Construction of Railways in Palestine and Neighbouring Countries". In Gilbar, Gad (ed.). Ottoman Palestine, 1800–1914: Studies in Economic and Social History. Leiden: Brill Archive. ISBN 978-90-04-07785-0.
  • Pitt, Barrie; Young, Peter (1970). History of the First World War. Vol. III. London: B.P.C. OCLC 669723700.
  • Powles, C. Guy; Wilkie, A. (1922). The New Zealanders in Sinai and Palestine. Official History New Zealand's Effort in the Great War. Vol. III. Auckland, NZ: Whitcombe & Tombs. OCLC 2959465. Archived from the original on 2 February 2016. Retrieved 15 July 2016.
  • Thys-Şenocak, Lucienne; Aslan, Carolyn (2008). "Narratives of Destruction and Construction: The Complex Cultural Heritage of the Gallipoli Peninsula". In Rakoczy, Lila (ed.). The Archaeology of Destruction. Newcastle: Cambridge Scholars. pp. 90–106. ISBN 978-1-84718-624-9.
  • Rance, Philip (ed./trans.) (2017). The Struggle for the Dardanelles. Major Erich Prigge. The Memoirs of a German Staff Officer in Ottoman Service. Barnsley: Pen & Sword. ISBN 978-1-78303-045-3.
  • Reagan, Geoffrey (1992). The Guinness Book of Military Anecdotes. Enfield: Guinness. ISBN 978-0-85112-519-0.
  • Simkins, Peter; Jukes, Geoffrey; Hickey, Michael (2003). The First World War: The War to End All Wars. Oxford: Osprey. ISBN 978-1-84176-738-3.
  • Snelling, Stephen (1995). VCs of the First World War: Gallipoli. Thrupp, Stroud: Gloucestershire Sutton. ISBN 978-0-905778-33-4.
  • Strachan, Hew (2003) [2001]. The First World War: To Arms. Vol. I. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-926191-8.
  • Stevens, David (2001). The Royal Australian Navy. The Australian Centenary History of Defence. Vol. III. South Melbourne, Victoria: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-555542-4.
  • Stevenson, David (2005). 1914–1918: The History of the First World War. London: Penguin. ISBN 978-0-14-026817-1.
  • Taylor, Alan John Percivale (1965). English History 1914–1945 (Pelican 1982 ed.). Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-821715-2.
  • Tauber, Eliezer (1993). The Arab Movements in World War I. London: Routledge. ISBN 978-0-7146-4083-9.
  • Travers, Tim (2001). Gallipoli 1915. Stroud: Tempus. ISBN 978-0-7524-2551-1.
  • Usborne, Cecil (1933). Smoke on the Horizon: Mediterranean Fighting, 1914–1918. London: Hodder and Stoughton. OCLC 221672642.
  • Wahlert, Glenn (2008). Exploring Gallipoli: An Australian Army Battlefield Guide. Australian Army Campaign Series. Vol. IV. Canberra: Army History Unit. ISBN 978-0-9804753-5-7.
  • Wavell, Field Marshal Earl (1968) [1933]. "The Palestine Campaigns". In Sheppard, Eric William (ed.). A Short History of the British Army (4th ed.). London: Constable. OCLC 35621223.
  • Weigley, Russell F. (2005). "Normandy to Falaise: A Critique of Allied Operational Planning in 1944". In Krause, Michael D.; Phillips, R. Cody (eds.). Historical Perspectives of the Operational Art. Washington, D.C.: Center of Military History, United States Army. pp. 393–414. OCLC 71603395. Archived from the original on 20 February 2014. Retrieved 12 November 2016.
  • West, Brad (2016). War Memory and Commemoration. Memory Studies: Global Constellations. London and New York: Routledge. ISBN 978-1-47245-511-6.
  • Williams, John (1999). The ANZACS, the Media and the Great War. Sydney: UNSW Press. ISBN 978-0-86840-569-8.
  • Willmott, Hedley Paul (2009). The Last Century of Sea Power: From Port Arthur to Chanak, 1894–1922. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 978-0-253-00356-0.